maandag 1 mei 2017

maandagbunnie

een nicht van luv

(wat je ook wel kan zien, vind ik; aan de flinke neus en de amandelvormige ogen, maar ook aan het sluike, stevige haar en de neêrkantelende mond, en zelfs aan de dunne oren, de elegante schouders en de lange wimpers... allemaal "vanreusel"-style)

prent vd week


agenda dees week

1 mei is er een feestje van myn broêr serge; zie hieronder:"reklaâm"

ten dinsdag, 2 mei:"de ideale schoonzoon" in een atelier in berchem, belangstellenden mail vitalski3@gmail.com.

te vrydag, 5 mei:"de ideale schoonzoon", in "de garage", ranst.

column streekkrant editie kempen




De enige reden waarom het Herentalse festival Replay van het voorbye weekend, her en der de krantenkoppen haalde, was telkens alleen maar omwille van de systematische drugcontroles die er plaatsgrepen. De politie Neteland had voor het eerst een zogenaamde “drugswasstraat” op poten gezet; een smalle doorgang aan de ingang, waar een drughond alle passerende festivalgangers hardnekkig besnuffelt, op zoek naar verdachte sporen. Alle door dit griezelige beest aangekruiste figuren worden vervolgens in een aparte ruimte gefouilleerd. Wie drugs bij zich heeft, betaalt een boete van 150 euro; maar: alleen maar wie dit metéén kan neertellen, wordt weer losgelaten; mensen die dit bedrag toevallig niét bij zich hebben, worden vastgehouden - en dat is een beetje een lullig onderscheid, feitelijk wordt je dus extra gestraft voor alleen maar het feit dat je niet erg veel geld op zak hebt! dwz "geen 150 euro op zakken hebben," wordt hierdoor een strafbaar delict op zich. dit is totale nonsens, een eersteklas staaltje onrecht!!

column streekkrant editie antwerpen

KRIJGSBAANTUNNEL

Zeer grappig was deze week de facebookpagina van mijn vriend, de ster-acteur Johan Petit. Hij maakte zich kwaad op de Krijgsbaantunnel, tussen Borsbeek en Mortsel. Die werken werden nu exact een jaar geleden voltooid, maar pas nu drong het tot de legendarische performer door waarom die tunnel niet deugt: als fietser moet je daar bijna een kilometer omrijden, terwijl de auto’s er rechtstreeks en zonder verpinken onder het vliegveld door kunnen rijden. Vanwaar je ook komt, zo stelde Johan, aan het vliegveld heb je altijd tegenwind, en in een auto heb je daar geen last van, maar op de fiets des te meer. Kortom: volgens Johan Petit hadden de ingenieurs het andersom moeten ontwerpen: de fietsers door de tunnel, de auto’s errond in een bocht. Het zat hem zo hoog, dat hij zelfs een protestactie organiseerde:“Laten we komende zaterdag met zijn allen toch wél met de fiets door de tunnel gaan rijden!”

In de loop van de week gaf hij reeds toe dat het aantal potentiële deelnemers hard tegensloeg. Feitelijk was alleen maar zijn moeder bereid om mee te fietsen. Maar op de dag zelf, bleek ze de afspraak te zijn vergeten. Inmiddels had Johan al eens geoefend: door met zijn fiets door de Gasthuistunnel te rijden, onder de Leien door. Wat tegenviel, want die tunnel is lang en smal, zodat de uitlaatgassen daar eeuwig blijven neerhangen.

In ieder geval: onze held hield woord, helemaal in zijn eentje; hij ging die Krijgsbaantunnel door, op de fiets! Naar beneden rijden ging trouwens erg goed. De pechstrook redelijk breed, het asfalt goed strak. Niemand claxonneerde. Zelfs stak er iemand zijn duim op. “Dit doe ik voortaan altijd!” dacht Johan Petit. Maar: een tunnel is erger dan een brug; bij een brug wordt je nà het klimmen beloond, doordat je mag dalen na te zijn geklommen; met een tunnel is het net andersom: klimmen nà het dalen. Plus: weer bovengekomen, zag hij de pechstrook wegvallen, dus daar moest hij op de gewone baan fietsen. Tot groot ongenoegen van alle claxonnerende chauffeurs. “Dit nooit meer!” zo luidde de eindconclusie.

-end


afterLink

reklaâm

myn broêr serge organiseert iedere maandag
sessies model-tekenen in het werkhuys, borgerokko;
daarvan de resultaten worden vandaag geëxposeerd in het werkhuys

zondag 30 april 2017

zondagbunnies

els crawls, linda geeraerts

prent vd week


linkie

op de radio daarstraks
https://radio1.be/snelcursus-prince-luisteren

waar was je smiddags

"de interne keuken", radio 1

waar was je savonds

de rix, deurne, spelende "victor glorieux"
photo (c) els crawls

morgane met broêr en schoonzus

wolf met maarten loos

-end


vrijdag 28 april 2017

zaterdagbunnie

ghislaine, directrice van cc het loo

prent vd week


agenda

vandaag, zaterdag:
om 11:00u: als prince-kenner te gast by "de interne keuken", radio 1
om 20:00u: victor glorieux live in cc deurne

waar was je smiddags

by chantal boes in de nova, op het kiel,
alweêr op prospectie voor die revue op het kiel...

waar was je snamiddags


met vrouw en kinderen naar désiré de lille...

zalig dat dit eindelyk kan, dwz dat die kinderen niet meer alles omver gooien of om de haverklap rechtspringen of beginnen wenen en zo...

echt superzalig tafelen...

17:30u

myn kinderen ontdekken de groenplaats
op hun razend snelle step

state of being, 29 april 2016


een stille dag, tussen twee drukke dagen in geprangd. acht uurs aan één stuk door geslapen, met allerlei rare dromen, dewelken-ik inmiddels evenwel ben vergeten. dan rustigjes aan naar het kiel gereden - hoewel "rustigjes aan" niet echt de volmaakte term is, het is meer een kwestie van je eigen zelf stapvoets voort-drukken, om de halve meter koortsachtig uit je doppend ziend om toch zeker maar niemands voeten er af te ryden.
    de mevrowu die ik op het kiel aantrof, chantal boes van het project "kip killie", bleek eveneens uit het noord afkomstig, dwz: voor ons beiden was de overtocht nodeloos geweest, ze woont by me thuis achter de hoek...
    snamiddags op stap met de kinderen - het is schooltyd, maar ze zyn allebei ziek - je denkt van niét, doordat ze vrolyk weg en weêr steppen en in onze zetels weg en weêr springen, nooit zonder koprol; doch een anderhalf uur later komt er bloed uit hun oren, en kunnen ze zich ineens totaal niet meer ademen. vandaar.
    in de fnac heb ik mogen bemerken dat uitgevery dupuis klaarblykelyk al een tydlang zeer naarstig bezig is om zyn reeksen uit het atoom-tydperk opnief op de markt te brengen, fantastich mooi omkaderd en ingeleid en uitgeleid. de heruitgegeven robbedoezen had ik al, maar nu ook "jerry spring" en "johan en pirrewiet" en dergelyken hebben zo'n kolossaal mooie reeks... van laatstgenoemde heb ik deel één dan maar meêgenomen, nochtans totaal geen tyd hebbend om te lezen...
    van myn pa is er ook een nief boek uitgekomen, "wykende verten", daar moet ik ook dringend eens in beginnen!!...
    "hatfield & mccoy" op netflix: we moesten, van die gehele serie, alleen het allerlaatste kwartier nog zien - maar: de firma heeft die serie aldus opeens, zonder boe of zonder bah, weêr van zyn fonds weggehaald, wat is dat voor onrype flauwzooi??
    in plaats daarvan de eerste tien minuten van "fargo" bekeken. de beste tien minuten televisie die ik ooit zag, zonder overdryven!!... doch intussen was luv ingeslapen (die al wakker was van vyf uur sochtends, door de schuld van rocco james conan...)
    morgen vroeg op, dus hier laat ik het by...
    rocco james conan ligt aldoor te brullen en wenen, namelyk met oor-pyn...

-end


afterLink .

donderdag 27 april 2017

vrydagbunnies

morgane met links haar zus en rechts een vriendin

prent vd week


waar was je te donderdag

in cc tessenderlo

- thank god, nog eens écht een FANTASTISCHE glorieux-show, van begin tot einde...

-end


afterLink .

victor glorieux live, een halfjaar geleden

veerle gieltjens

prent vd week

(c) rocco james conan
tekende "het liedje van de fabeltjeskrant"

agenda


vandaag, donderdag, in cc tessenderlo: victor glorieux en de jammerklacht

overmorgen, zaterdag, in cc deurne: victor glorieux en de jammerklacht

waar was je te woensdag

in de nova, op het kiel
voor een prospectie voor onze revue,
met janke van theater frappant,
bert buchenhout van gcv abdijstraat
en eric pyl, comedian

-end


afterLink

dinsdag 25 april 2017

woensdagbunnie

mollie nog 'ns in het ziekenhuis



):

prent vd week


nief agenda-punt

te zaterdag babbel ik opnief over prince, deze keer in "de interne keuken" op radio 1...

waar was je ten dinsdag


maria vanspringel in het lozanahof

state of being, 26 april 2016

wat voorafging: mollie had, rond een uur of vyf smiddags, aan een ellentriekdraad gehangen...

terug thuiskomende van bob dylan in de lotto-arena, én van de doorluchtige charlie de keersmaeker in café de kroon, was de dag, by naêr inzien, nog niet echt gedaan. rond een uur of twee snachts liep ik door het gangetje op het eerste, voor een fles water, doch vernam ik dat mollie, op het tweede, bezig was met spastisch ademhalen - dus: eens gaan kyken; en, inderdaad: ze was werkelyk lykbleek en ondergezweet, en bibberde niet gewoon, doch beefde effenaf als een kadukke machine op haar matras weg en neêr. bovendien was ze keihard aan het klappertanden, zeggende:"ik heb kou-ou..." (noot: dit was de eerste keer in myn leven ooit, dat ik mollie kon horen zeggen dat ze het koud had.) doordat ze smiddags, zoals gesteld, een elektrische schok had gekregen, sloegen luv en kik ook byna zélf tilt. géén verbad leggen, was absurd. aldus: meteen naar stuyvenberg...
    gelukkig: na enige enerverende tests (bloed nemen, photo's laten pakken, in zo'n griezelige, onmenselyke machine, en aldoor mollie die niet mocht drinken hoewel ze stierf van de dorst), kwam het er toch maar enkel op neêr, lezers, dat er zich een bronchiet zich meldde...
    toch pas om vyf uur snachts weêr thuis, om dan alsnog, door myn dochter haar kuren, op de been te moeten blyven, had ik er, by het ontwaken toen de dinsdag aanving, maar een uur of drie aan slaap-tyd op zitten...
    meteen richting lozanahof - voor de allerlaatste voorstelling van de zeventiendelige speelreeks in antwerpse bejaardentehuizen. die gehele toernee was een groot genoegen, doch in schoonheid eindigen, scheen ons door de heiland niet gegeven; onze microphoons piepten, door het slaaptekort bleef ik maar zeggen "dus jy ben nu 58 jaar oud," in plaats van:"dus jy bent nu 85 jaar oud," (een groot verschil), doch byzonderlyk was dit publiek opeens afgryselyk weêrbarstig en onsympathiek. wyl ik deze of gene lady, zodoende, interviewde, riep in het publiek één of andere bomma simpelweg uit:"stoppen met zagen!" of een minuutje later een andere oude dame:"wat interesseert my dit helemaal!" er werd dus aldoor luid gebabbeld en ook het personeel ter plaatse had er weinig goesting in, alleszins luidruchtig voortgaande met afwassen. en, zoals uitgetekend, ik kwam slaaptekort; met als hoofd-symptoom dat ik op een ogenblik, tot myn eigen verbazing, uit myn vel ben geschoten, met name tegen een stel mensen aan een tafel in het midden van de zaal. een witte snorremans die daar zat, bestond eruit om op zyn eigen beurt ook tegen my uit te vliegen (begrypelyk genoeg); en zo heb ik dus, live on stage, ordinair staan bekvechten onderwyl het publiek erby zat. precies iets van ricky gervais. ik kon wel sterven...
    maar: niks aan te doen...
    m'n begeleider harrie kwam zeggen dat ik ermeê mocht stoppen als ik wou - maar toch ben ik die gehele kelk aan het leêgen geweest tot het einde.
    voor gabriella, de zangeres, was het ook niet gemakkelyk; telkens ze begon te zingen, drukten enige oma's die goed vooraan zaten, ostentatief hun oren dicht...
    onthouden dat de achttien àndere optredens wél telkens heel erg goed waren, en vredelievend...
    op de achtergrond speelt op het moment "tannhäuser"...


de karikaturen zyn de wereld niet uit...

hy heet albert himler
hy was een kolonel
heden organiseert hy historische schelde-wandelingen die acht uur voortduren

-end


afterLink

dinsdagbunnie

sarah debosschere met haar pa

prent vd week

(c) bob dylan

state of being, 25 april 2017



rare dagen in barakstad, ook vandaag weêr...
    het duurt tegenwoordig echt vyf tot zes uurs vooraleêr ik werkelyk ben wakker geworden - met als voordeel dat ik, aldus, met myn teêrbeminde geliefde luv een lange poos netflix kon liggen bezien, alvorens effectief in "actie" te schieten (= rondbellen en -mailen, byzonderlyk voor die drie revues in de maand van mei...) dat alles is geheel niet raar - doch wel dit hier, o lezers: eerst werd, in park noord, om halfvyf in de namiddag, mollie haar fietsje gestolen, met name gedurende die éne minuut toen ze, om bloemen te gaan plukken, voor witje en chocolate, het vehikel tegen een boom was gaan zetten. exact één uur later, weêr thuis, komt mollie op handen en voeten brullend en wenend de woonkamer in gerold: beneên in de tuin was ze bovenop een barkruk gaan staan, dewelken-op eigen beurt op een tafel stond; zodoende bellen blazend, viel ze voorover - doch, o lezers: ze had geprobeerd zich overiend te houden AAN HET ELLENTRIEKDRAAD AAN HET PLAFOND (het plafond, dwz de onderkant van ons terras op het eerste verdiep); dwz mollie heeft een SUPERHARDE ELEKTROSHOCK GEHAD!! dat ze daartydens niet naar beneên is gestuiterd bovendien, is onbegrypelyk. dat ze nu gewoon weêr voortleeft als vanouds, is een zoveelste (triljardste) reden om het gesternte te gedenken, te roemen, bewieroken en te glorificeren...
    intussen blyk ikzelf ook seniel, byzonderlyk op deze volgende wyze: eerst bestel ik, telephonisch, een eettafel by de tibetaan - een kwartier daarna ga ik voor het gehele gezin frieten halen. echt?? wanneer, op een ogenblik, de deurbel gaat (onderwyl ik die frieten en die bicky-burger bezig ben te verorberen), valt zelfs myn frank niet dat dit die tibetaanse traiteur moet wezen; "dat zal," zegt ook luv, "de morrie, of de luizenaap, of anders de straat-rik wel wezen,"- dwz: beter niét opendoen! maar: de kinderen gingen toch wél opendoen (ze hopen altyd dat het tony argil is, die altyd een heel erg wild hondje by zich heeft)- gelukkig: het was dus die traiteur! ik zei zelfs tegen hem, per ongeluk:"ah ja, ik was u al vergeten!"
    dan maar gewoon door mekaâr gevreten: frieten met mayonaise - en ryst met currie...
    van asterix op drie dagen tyds tot obelix...
    om zeven uur savonds bedenk ik:"vanavond misschien toch maar eens naar bob dylan gaan zien?" het sportpaleis is hier letterlyk 300 seconden lopen vandaan. zodat ik, zonder veel nadenken, ook britney spears, bruce springsteen en zelfs de kreuners al wel 'ns ben gaan bezien; gewoon wanneer die beginnen te spelen, juist op een moment wanneer ik besef: ik moet er eens uit!
    drie maand geleên had ik voor die bob dylan wel al 'ns een ticket willen bestellen, maar die website deed toen vervelend, driemaal dezelfde coda-box invullen etc, zodat ik uitriep:"fuck dit!" ook wel doordat ik steeds erg moeilyk vind, om drie maand op voorhand te gaan voorspellen waarin ik vandààg misschien goesting ga hebben. vaak moetende optreden, verkies ik het op de andere, vrye avonden meestal om myn kindjes in bed te leggen. dwz ik kan niet aan hun emotionele chantage weêrstaan, telkens wanneer ze zien dat ik uit wil.
    maar: aan tafel waren mollie en rocco james conan nu juist een uur lang werkelyk ultra-communicatief geweest, dus begreep ik om zeven uur savonds: myn portie kinder-thee inmiddels al mogen opdrinken; dwz nu ertussen uit muizen, is niet echt een ramp.
    daar kwam by dat myn vriend van de radio, rollie uit schoten, my reeds, via sms, de vraag had voorgelegd, of hy voor myn huis zou vermogen te parkeren; dwz: eerst niet naar myn prince-lezing komen, en dan wel, de volgende dag, om naar bob dylan te kunnen gaan, voor myn gevel komen parkeren!!...
    hij liet my weten, zelf een ticket hte hebben voor op de allereerste ry...
    "tot ziens," aldus ikke tot luv.
    "maar heb jy eigenlyk wel een ticket?"
    "totaal niet. ik zal wel zien. als het niet lukt, kom ik lekker terug naar ons berenhol..."
    voor de lotto arena, zoals het daar heet, stond een drietal sukkels, ieder met eigen een ticket te zwaaien. myn instinct blies my naar de meest linkse toen. "hoeveel?" "99 euro." "hoe komt het," wilden-ik aan de weet komen, "dat je dit te koop aanbiedt?" "dit was het ticket voor myn vader. maar die is diep in de tachtig, we wisten op voorhand dat 'ie misschien niet zou kunnen." "oké dan - maar je gaat met my meê tot voorby de ingang..."
    langer verhaal kort: het was, lezers, een ticketje VOOR DE ALLERVOORSTE RY, PAL IN HET MIDDEN. dwz: van alle 40.000 mensen in de arena, zat ik HET ALLER-DICHTST BY BOB DYLAN ZELF. ongeveer drie meters van hem af, met niks of niemand ertussen. ik zag zyn neushaar. hoe het geluid in de zaal was, kan ik niet zeggen, maar het geluid op het podium was uitmuntend, echt ongewoon!
    de mensen naast my hadden allen 350 euro betaald voor deze plek.
    terloops zag ik ook, lezers, dat myn vriend rolly, by nadere beschouwing, niet op de eerste, maar op de twééde ry zat. aldus kon ik naar hem sms'en:"ik zie dat jy op de twééde ry zit? de twééde ry - daar zou ik geen genoegen meê nemen."
    bob dylan vyf keer live gezien hebbend, durf ik te zeggen dat hy alleen vandààg echt grandioos was - hoe ouder die wordt, hoe mooier die zingt. vroeger zong die zelfs lelyk. maar nu heeft zyn stem dat perfecte schuurpapier-geluid...
    de mens is ervoor gemaakt om heel erg oud te worden, echt zo oud mogelyk.
    toon hermans heeft wel eens het volgende gezegd over zichzelf:"nou ja," zei hy oprecht. "tot myn vyftigste was ik eigenlyk een boerenpummel." dit geldt voor de meesten onder ons.
    ons antwoord op de islam (een ander thema, opeens), is niet het christendom, maar wel: ons antwoord op de islam, is de cowboy. de cowboy is de regeerder van de wereld. echt waar.
    wel begreep ik meteen: dit is een fantastisch concert - maar: nu ook weêr niet nog beter dan pakweg een op dreef zynde wannes van de velde...
     nadien my nog posters en een t-shirt aangeschaft, én zelfs een bob-dylan-sheriff-ster. daarna my naar café de kroon overgefloten laten worden, door de doorluchtige charlie de keersmaeker. tweemaal thee citroen.
     daarjuist 250 euro moeten betalen of m'n internet bleef afgesloten - wat is dat nu weêr...
    het zyn vreemde tyden, inderdaad - en het zomert byna in barakstad...

present

guido belcanto en jan de smet.

ook heel even gebabbeld met frank vander linden... en sandra devos...
                maar eigenlyk werd ik zelf ook veel aangeklampt, door mensen die me dan dingen zeiden als:"jy hebt ooit wel eens in myn woonkamer opgetreden!"

ik vrees dat er maar weinig mensen zyn met zo'n gelukzalig leventje als het myne...

-end


afterLink .

maandag 24 april 2017

maandagbunnie

nancy mattele

prent vd week


agenda dees week

ten dinsdag: laatste editie van myn programma voor zorgcentra, ditmaal in het lozanahof

te woensdag: vergadering in de nova, op het kiel

ten donderdag: victor glorieux live in cc tessenderlo

te vrydag: opnief vergadering in de nova, op het kiel

te zaterdag: victor glorieux live in cc deurne

waar was je te zondagmiddag

in park oost met geert beullens...

waar was je in de namiddag

in het sterckshof

column streekkrant editie antwerpen

TEN MILES

Een schitterende zondag, zonnig en droog. Een wolkendek dat af en toe voorbijschuift, maar dan juist met de bedoeling om daarna het zonlicht in de verf te zetten. Alle straten zijn afgeblokt - mijn dochter geraakt niet meer op “Alberdienst”, haar manège te Linkeroever, en mijn moeder geraakt niet meer tot bij mijn grootmoeder, die op sterven ligt in Stabroek. Toch is er gigantisch veel verplaatsing gaande; 40.000 dappere sukkels wagen het erop: de Antwerp Ten Miles, hét meest succesvolle evenement van het ganse Koninkrijk. Een gevaarlijk evenement ook, maar dat houdt niemand tegen - neen, de vaart der volkeren gaat op Nikes, Reeboks en Salomons.

In een zeer ver verleden heb ik er eens in meegelopen. Dat moet, schat ik, vijftien jaar geleden zijn geweest. Na vele, felle trainingen in het Rivierenhof. Op een winterse vooravond verzwikte ik daar mijn enkel aan een bevrozen boomwortel, maar toch bleef ik voortrennen. “Tiens,” zei een vriendin die ik toen passeerde. “Ben jij aan het joggen??” Waarmee zij bedoelde:“Is dat joggen, wat jij nu aan het doen bent - of wat moet dat juist voorstellen?” Maar: ik ken de roes, de obsederende adrenaline - soms krijg je een waarachtige loopkick, dan kàn je gewoon niet meer stoppen - mijn record was 5 uurs non-stop doorrennen, in regenweer nog wel.

Vandaag, lezers, zit ik met een vette pens in de driezit, passief glurend door de vensters van het balkon, die uitzien op het Noord-Park. Sinds mijn vriendin en ikzelf het Tibetaanse meeneem-restaurant “Everest Quisine” in de Van Arteveldestraat hebben ontdekt, zijn er aan mijn eetlust totaal geen grenzen meer. Ik ben op vijf jaar tijd van Asterix veranderd in Obelix. “Ach,” zegt een vriend van mij, die psychiater is. “Veel van mijn klanten beginnen te joggen doordat ze seks tekort komen. Dus,” zegt hij, “Moet je eens niet vragen, die 40.000 fanatici daar nu…”


Juist op dat moment zag ik onze burgemeester komen voorbijlopen. Dertig camera’s erachteraan. Die kleine Churchill heeft er helemaal zijn eigen show van gemaakt. Mischien niet door zijn schuld, maar wel door die van de media, lijkt het onderhand bijna alsof je achter hém aan loopt, als je de Ten Miles nog meedoet...

column streekkrant editie kempen



BEERSE BAAS

In de vreselijke film “A Clockwork Orange” uit 1971, mijn geboortejaar, ondergaat een homofiele jongen een afgrijselijke behandeling: om van zijn seksuele neigingen af te geraken, wordt hij verplicht om naar erotische beelden te kijken, maar telkens wanneer een sensor gewaarwordt dat hij lust voelt voor zijn eigen sekse, worden hem elektrische stoomstoten toebedeeld. Da’s een nachtmerrie - maar voor iets soortgelijks hebben, wél met recht en reden, de jongeren van Beerse vorige week een ophefmakende prijs in de wacht gesleept: de eerste “Dr. Paul Janssen Biomedical Kids Award” - voor mensen die nu pas binnenkomen: dit gaat dus inderdaad over dé Janssen, stichter van Janssens Pharmaceutica - kerk, vorst en werkgever van gans Vosselaar en Beerse.

Die prijs van Dokter Janssen daagt lokale jongeren ertoe uit om een uitvinding te doen, eender wat voor uitvinding, en die piepjonge Paretters, zoals inwoners van Beerse nu eenmaal worden aangeduid, die hebben er inderdaad iets machtigs op gevonden:“SigaTrill” heet hun uitvinding; alleen al die zeer gestroomlijnde merknaam, verraadt dat hier kinderen aan het werk zijn, wiens ouders de kinderen waren van ouders die ook op hun beurt weer bij Janssen hebben gewerkt - en dit tot in de vijftiende generatie. Het kleinood werkt eenvoudig: de kinderen hebben een armband uitgevonden, die automatisch keihard begint te trillen van zodra die met sigarettenrook in aanraking komt! Nog een sigaret willen opsteken, zal niet meer haalbaar zijn; je bibbert te erg, je aansteker zal langs je eigenste puntneus trillen, die er dus ook niet zonder brandblaren vanaf zal komen!


Kempenaren schijnen door polsbandjes wel geobsedeerd, want: exact diezelfde dag werd er in een woonhuis in Rijkevorsel op zeer professionele wijze ingebroken - maar: het enige dat werd gestolen, waren vijf oude zakhorloges. Meer niet. Na enige tips aangaande “een verdacht rijdend voortuig” - wat dit ook moge betekenen -, wisten de politie en de inspecteurs van de Voorkempen de schurk na een halfuur al te onderscheppen. De horloges zaten verborgen onder zijn reservewiel. God weet was één van de agenten aan het roken, en waren die horloges daardoor vanzelf beginnen te trillen… Want alles heeft toch altijd met alles te maken...

Er is een fout opgetreden in dit gadget